[Okumadan önce şarkıyı açmakta fayda var..]

Yazmadığımın farkındayım. Kafamı toparlayamıyor bir düzene koyamıyorum.

Ama bu sabah uyandığımda garip bir haldeydim. 

1992-93 yıllarında sinemaya gittiniz mi? Sinema öyle ilginç ve yeni bir dünyaydı ki hele benim için.. Bu gün sabah uyandığımda yıllar önce sinemaya ilk defa gideceğimdeki heyecanla uyandım. 

Bu gün Jurassic Park’a gidiyoruz!

Düşüncesi bile kanımın hızlı akmasına, heyecanlanmama sebep oluyor hala.. 

Görebileceğiniz en büyük ekranda Dinazor izliyicektim. 

Benim kuşağım bilir. 90 ların başında bir dinazor furyası mevcuttu. Dinazor dergileri, araştırmaları, maketleri çok popülerdir. Annemin bana aldığı dinazor ansikolopedileri, gazetelerin verdiği dizanorlar tarihi ansiklopedilerini hiç unutmam hala saklarım. 

Mahalledeki en büyük dergi dinazor dergisi arşivinin sahibiydim. Üç boyutlu gözlükler bakabiliyor. Üçüncü boyuttan bütün dinazor türlerini görebiliyordunuz. Birde tabikide hayranı olduğumu T-Rex’in fosforlu bir iskeletine sahiptim. Yaklaşık 50cm-50cm genişliğinde.. O dönem dünya para verip o dergilerden oluşturmak hayatımın en lezzetli dönemlerindendi diyebilirim..

O yıllarda işte Jurassic Park çıkmıştı.. Koşarak gitmiştim. Ayaklarım titiriyordu sinemaya gittiğimde.. Hayatımda ilk defa sinemaya giricek oturup izliyicektim. İzmirde topu topu iki bilemedin üç sinema vardı zaten yada benim bildiğim.. Oscar sinemasına gitmiştik.Oscar ada bakarmısınız? 

Sinemaya girdiğimde düşüncelerimi size tarif edemem. O kadar karanlık büyük bir yerde yürümemiştim daha önce sanırım. Aslında ışıklar vardı ama çok loştu. Genede zorlanıyordum önümü görmekte.. Adımlarımı yere sürüyerek atıyor koltuğumu canla başla bekliyordum. Sürekli bir yerlere takılıyor ilerlemek için efor sarfediyordum.

Yerime geldiğimde sinemanın tam karşısında 6 nolu koltuktu. Zaten toplamda bir sırada 13-14 koltuk vardı. Oturdum yerime.. 

Günlerdir, aylardır, yıllardır hayalini kurduğum dergilerden okuduğum dünyayı gözlerimle görmenin heyecanıyla beklemeye başladım..

Işıklar kapandı.

Heyecandan ölüyorum.

Herkes sustu, makara sesini ilk defa o zaman duymuştum. Makaralar dönüyor film ekrana vurmaya başlamıştı. Bütün vucuduma aninden bir nur indi. Kendimi koltuğuma yavaşça gömülüyor hissediyordum. Küçücük yaşta ulaşmıştım sevdiğim şeyin kafasına.. 

Heyecanla izliyor, dinazorların insanlara saldırdığı sahnede heyecandan patlıcak gibi oluyordu göğsüm. Adamlar kaçıyor sanki benim arkamdan kovalıyorlardır..

Dinazorları bir bir biliyor bütün özelliklerini sayıyordum içimden keyifle.. İnsanlar gördükleri dinazoru tanımazken sanki ben oradan gelmiş bir yerli gibi kimisine kızıyor kimisine sempati gösteriyordum.. Kimse bilmezdi ki o zamanlar; Velociraptorların çok hızlı koştukları ve ileri zekalı olduklarını..

Filmi o kadar keyifli giderken aksilikleri izliyordum. Her bir aksilikte gözlerim doluyor o gerçekten hayal olan dünyanın yok olduğunu izliyordum. Yüreyim burkuldukça burkuluyordu.. 

Artık bir şekilde adadan uzaklaşmaya başladıklarında artık geriye sadece dinazorlarla dolu bir ada vardı..
Buruk bir şarkı.. Gözlerim ağlamaklı sinemadan çıkmak istemiyor hiç bitsin istemiyordum. Ama bitmişti.. 

İnanmak ne kadar güzeldi o adanın varlığına.. Küçükken kendimi atmak oralarda bir yerde onların içinde yaşamak istemiştim çok fazla.. 

Belkide bitmesine en üzüldüğüm filmlerden biriydi Jurassic Park.. Sinemada izlediğim ilk filmdi.. Öylede çok sevmiştim ki asla 2.sini 3.ünün çıkacağında heyecanlanmamış sevinmemiştim. O birincisiydi ilk olandı. 

Yıl 92-93 bilemedim 94..

Bunu neden anlattım. Bu aralar böyle bir adaya attım kendimi, ilk başlarda inanılmazdı, sonrasında tıpkı o adadaki insanlar gibi başka insanlar adayı mahvetti. Buna seyirci kalmak beni kahretti.. Ve ilk helikopterle adadan ayrıldım. Bu filmi bu sabah belki bu yüzden hatırladım. Ve şimdi yüzümde bir tebessüm, keyifle anıyorum..

Not: Bazı yerler götümden atılmış/yanlış hatırlanmış/başka şeyle karıştırmış olabilirim. Hatırladığım şeyler sonuçta bunlar. Gün gibi parlak değiller.. =o)