Küçükken kendi başıma oyunlar oynamaya bayılırdım. Hepsinin genel özelliği yaratıcı ve farklı bir fikir olmasıydı. Bunlar arasında yattığım karyolaya elektrik elektronik bilgim olmadan kitap okumak için bir adet el feneri ampülü bağlayıp tel ile karyolaya tutturmuştum. Ayrıca bir adet babamın iş yeri önlüğü cebinde kalan minibüs kapı açma anahtarını araklayıp karyolaya ışığı açıp kapatmak için kullanmıştım. 7-8 yaşlarından beri okuyormuşum gibi bir izlenim bırakıp bırakmadığımı bilmiyorum. Ama o ışı yaptıktan sonra annemin aldığı bir ansiklopedi serisini okurdum. Pardon bakardım demek daha doğru olucaktır. Okumak o yaşlarımda benim için düşünmek yerine yapılacak bir şey değildi. Düşünmek daha etkileyici ve çekici gelirdi..

Gene bu düşünceli cocukluk dönemlerinden birinde kendi içe kapanıklığımı şimdi fark ediyorumda. Bir gün birilerinin aldığı bir beyaz eşya kutusunu atılırken görüp balkondan atlayıp çıplak ayakla ‘atmayın onu bana verin’ dediğimi bilirim. 

Kutu işte altı üstü kutu.. O karton beyaz eşya kutusunu odama koymuştum. Onu öyle bir bandladım sıkılaştırdım ki içine kendime ait bir oda olabiliyordu. Üst tarafını kesmiştim. İçerisine yastık ve ince yorgan döşemiştim. Tek sıkıntı içinde bisküvit yiyince kırıntılara tekrar oturunca rahatsızlık veriyordu.. Üstüne ışık geçirmeyen pike atar içerisinde elime aldığım el feneriyle cocuk ansiklopedisi okurdum. Pardon bakardım. Resimlerini hiç unutmam.. Tıpkı kutulardan ev yaptığım dönem gibi.. 

Dünyanın en huzurlu anlarını çok erken yaşadığımdan mıdır nedir bu hallerim. Ama hiç kutunun içerisinde bir hayat kurdunuz mu? Bir kutunun bu kadar işlevsel kullanılabileceğine inandınız mı?
Çocuk yaşınızdan beri düşüncelerinize kaşınıza gözünüze değer verdiğiniz gibi değer verdiniz mi?

Biraz durup düşünelim. Vucudunu beğenmeyen insan, kaşından gözünden şikayetci insan, işleri yolunda bir türlü gitmeyen insan, korkularıyla yüzleşmekten korkan insan, olaylara atılım yapanları izleyen insan, hayatı izleyen insan; hiç düşündün mü sen neden böylesin?

Hiç düşünmedin.. Düşünseydin düşüncelerinin değerini fark eder. Bu şikayet ettiklerin olsa bile şikayette bulunmazdın.

Hayatımın bir çok evresinde bazı şeyleri çok istiyor ve şükrediyorum. Gerçekten önemli birşey olduğuna inanıyorum. Bir çok insan bir çok şey yaşıyor ve geriye bir sn olsun bakmıyor. Bakanlarda geride üzülecek ne var diye bakıyorlar..

Hayatımda bir çok şey bazısı biraz geç biraz eksik biraz zor oldu hep. Ama oldular ya.. Allaha binlerce kez teşekkür ediyorum. Önemli bir şey bu.. Arkanıza baktığınızda mutlu anlarınız gelmiyorsa aklınıza kafanızın içindeki bahçede çiçeklerden çok yanında türemiş otlar sarmış bahçe bahçeliğini kaybetmiştir. Olumsuz o kadar çok şey olmasına rağmen içlerinden iyi şeyleri görebiliyor olduğum içinde teşekkür ediyorum allaha.. Şükürler olsun.

Bundan çok uzak değil 3-5 ay önceye kadar hayatımda olmak istediğim evdeydim. Ondan 1-2 yıl önce hayatımda olmak istediğim meslek için üniversite illetiyle uğraşıyordum. Şimdi oradayım. Biraz çok şikayet etsemde her sancılı geçen dönem gibi bu da geçicektir. Hayatımda sevdiğim sevgililerim oldu. Her biri bir çok şey öğrettiler. Hepsine çok teşekkür ediyorum. Bazısı neyin çok üzüntü vereceğini bazısı neyin çok mutlu edeceğini.. Aslında nasıl olsa güzel olabilicek bazı şeyler gösterip gittiler.. Bazı arkadaşlarım ise sadece çevremden, paramdan, kız arkadaşlarımdan, iyi niyetimden yararlanıp kötüye kullanıp gittiler. Onlarada şükürler olsun ki bana hayatımın bir noktasına kadar bazı şeyleri nasıl denge tutabileceğim konusunda bilgi verip gittiler..

Şimdi salt yalnızlığım ve ben oturmuş duruyorum. Elimde teknoloji, kendimi bir kutunun içinde hissediyorum. Kimselerin görmediği, içinde sadece benim olduğum, kendimi çok huzurlu ve mutlu olduğum yerde gibi hissediyorum. Belki bu bir süreç gecicek.. Ama şuan bu anı yaşıyorum. Keyif veriyor.

Bundan bir sonraki evreyide şimdiden görebiliyorum;
Beni anlayan hisseden bir kadın, eşim, karım.
Beni mutlu eden çalışmaktan keyif ve huzur bulduğum işim.
Beni en çok mutlu eden çocuklarım..
Ve geriye kalan bir çok somut şeyler; eşyalar gibi, güzel bir ev, güzel bir araba vs.

Bitirmeden önce nedense şöyle birşeyler demek istedim; Hayat bir kutu.. Ve bu kutu içinde hep yalnızsınız. Yalnız kalıcaksınız. Düşüncelerinize değer verin. Değer vermek istediğiniz şeylere düşüncelerinize değer vererek daha çok derdiğinizi görüceksiniz. Hep yalnızdınız hep yalnız kalıcaksınız. Önemli olan neyi düşünüp, neye inanıp, kutunuzun içinde kendinizi ne kadar mutlu hissettiğiniz.

Seviyorum sizi ve tabi tumblr senide..