Sebebini bilmediğim bir üzgünlük içerisindeyim. Günlerdir.. Galiba sebebini biliyorum. Ama bilmek istemiyorum. Bilmek bir işe yaramıyor.

Son zaman elif şafakın firarperestini okuyorum. Elif Şafak kitaplarının en vasatı denebilir. kendin kendine konuşuyor. Konuştuğu konular gerçek.. Ben Elif şafakı gerçeği yazdığı için sevmedim ki yazdıklarını hep hayal ürünü olduğu için sevdim.

Beni düşüncelere daldırıyor bu kadın. Bu kadın hissediyor hissettiryor bana.. 

Bu sabah kendimi çok kötü hissettim. Tahmin bile edemeyeceğim şekilde kötü.. Düşüncelere daha uyanmadan rüyada daldım. Sabahın köründe uyanmama çok yakın bir saate O geldi aklıma.. Aradan 4 yıl geçti. 4 koca yıl. Sevgilisi var ve neredeyse evli yaşamı yaşıyor. Umrumda olmaması lazım. Sonra yalnızlığım..

Uyandım. Sarılmak istedim. Sarılıcak bir şey bulamadım. Kafama duvardan gelen soğu hissettim. Başım! başıma ağrılar sarmış. Sanki bir bandı cok sıkı bir şekilde başıma bağlamışlar. Birileri bandın bir ucundan tutmuş kafama bastırıp bandı sıkıştırmaya çalışırcasına başım ağrıyor. Kahretsin! hastayım. Her zamankinden daha duygusal ve depresifim.

Bu sabah uzun süre önce beynimin karanlık odalarında bıraktığım yalnızlığımdı uyanan. Yalnızlığımı fark ettim. Yalnız hissederdim. Ama yalnızlığımı hiç fark etmezdim. Yalnız olmak ile yanlız hissetmek bam başka duygulardı. 

Kafamda kurduğum dünyayı neredeyse unuttum. Yok oldu. Önceden kafamda yaşardım. Artık hiç yaşamıyorum. Çünki kafamın içinde hiç bir şey yok. Karın ağrım hala nedir bilemiyorum. 

Yalnızlıktan şikayet ediyorum. On binlerce adım atmama rağmen, sırf yenilmeyi göze alarak ilerlememe rağmen hala en çok istediğim şeyin bana kendiliğinden gelmemesine sinir oluyorum. Ben kendim ayağına gitmelerimde de başarısız olmam bunun yanına cabası.. Hiç bir şekilde olmuyor olmuyor.. Sorun nerede bilmiyorum. Belkide olmaya çalışmaktansa doğal olmaya çalışmak herşeyi istediğim yola götürebilir. Ama o zamanda doğru olmayacaktır. Şuan bu kimsenin anlayamacağı satırları diğer yazdığım anlaşılır satırlardan bir şekilde daha çok okunacağına inanıyorum. Canım o kadar sıkkın ki yarına belkide kalacağım operating system quizine tek kelime çalışma isteği duymuyorum. 

Birşey söyliyim mi diyip çok şey söyledim. 

Yalnızım. Yalnız olmayı ben istedim. Ama yalnız olmakta istemiyorum. Ama beraberde olmak istemiyorum. Birileri beni bu çıkılmazın içinden kurtarsın. Bu hayatta herşeyin bir çözümü var. Ama ben aramaktan gerçekten yoruldum. 

Selam ben Tevfik. Yaşıtlarımdan 6-7 yaş küçük görünüp, yaşıtlarımın en az 4 yaş arkasından gelen kişiyim. Tevfik her zaman geç kalır. Yada Mr. Diaa’nın anfideki insanlara dönüp(herşeye rağmen) tebessüm ederek her zaman dediği gibi; Tevfik is always late.. Tevfik is always late..

Tevfik aslında sadece bir konuda late olduğunu düşünüyor. Ve sonsuza dek late kalacağını.. 

Her neyse..