Ardı arkası bitmeyen olaylar zincirinden sonra sonuçlar ilginç, pazartesi anlamını yitirdi. Salı es geçti. Çarşamba adeta terslenildi.. Geriye belkide değersiz daha çok sıkıntılı Perşembe ve Cuma kaldı.

MacBooka olanlara pek üzülüyordum. Sanıyordum ki SSD min suçu ama anladım ki onunda suçu değilmiş hayatımda ilk defa içinde onlarca Apple ürününün kullanıma açık olduğu Genius Bar’ı olan mavi tshirtlü Geniusların ortalıkta gezdiği bir gerçek Apple Store a randevu alıp gittim. Sonuç; Apple bu bizim hatamız dedi. Ücretsiz 400 küsür euroluk ana kartı değiştirmeyi kabul etti. Bu çorbanın bi kısmı.

Garajda duran paçalardan bir masa yapabileceğimiz gerçeği ile karşılaşınca, bir masa yaptık. Fena olmadı. Dizlerimi altına rahatça sokmasamda iki büklüm oturmaktan kurtardı. Fakat ironik olan yaptığımız günün ardına MacBook’u Apple’a verince masa öylece kaldı. Daha adam akıllı kullanamadım bile..

Sıkıntılı olan hastalık önceden anlamlandıramazken şimdi biraz daha karakteristik hareketlerini fark ettim. Su yerine soda içiyorum şu ara..

Bi ara duş almalı ve kıyafetleride yıkamalı ama o ne zaman bilinmez.

Çok sikerto bir post oldu bu ama yapabilecek birşey yok durum sikerto.. Çarşamba sırasını bekleyene kadar sakindi ama artık umursanmadığının farkında.. Yada bu durum her neyse.. Sadece adam akıllı oldu olmadı denseydi oda yeterdi ama pazartesiden çarşambaya yapılan bu sitres salı için sabırla geçti ama Çarşamba gerçekten çok rahatsız. Sorumlusu cumadan belliydi. Cumartesi ve pazar hep tatildeydiler.. Ve Pazartesi ortalıklarda hiç yoktu. İşte o cumadan herşey farklıydı. Ama Çarşamba artık bir kaç bariz şeyin farkında.. Hafiften olumsuzluklara hazırlar gibi kendini az üzgün, az keyifsiz beni herhan istemiyorlar mı acaba sorusundan rahatsız durmakta. Gitse ne kadar gidecek belki bir Perşembe yada Cuma ama sonrası gene Cumartesi ve Pazar ortalıkta olmayacak tatilde olacaklar..

Çarşamba uzun uzun bazen sinirlerek düşündü. Heyecanla bekledi. Ama ümitleri yavaş yavaş sular altında kaldı. Ümidini kesmeye ramak kala yorganın altına girdi yaz sıcağında kapattı gözlerini uykuya dalmak üzere..

Aklında yakın geleceği Perşembe ve Cuma.. Pes derecesine mevlasını cevabını beklercesine kabullenişle.. Belkide kabullenemeyişle.. Ama elinden geldiğince kabullenerek.. Teşekkür ederek.

Nereden başlamalı bilmiyorum. Sanırım hiç başlamamak daha iyi. Akraba evinde yaşamaya çalışmak hiç iyi bir fikir olmadığına hem fikirim. Heryerlerle sınırlandırılmak inanılmaz creativity killer tarifi yok.

Pazartesiye kadar hayatta herşey değişebilir. Örneğin bir işiniz olabilir yada başka bir işiniz yada bir iş imkanınız yada herşeye yeniden başlayabilirsiniz.

Pazartesi haftanın başı denir haftanın başı Pazar dır bana göre hep.

Evet zırvalıyorum Tumblr. Uzun süre girmedim. Bıraktığımda da zırvalıyordum. Şimdi gene zırvalıyorum. Backspace tuşunu kullanmak istemiyorum. Kolay olmuyor. Bu yeni mesaj gönderme alanını sevmedim. Daha büyük olmalıymış. Yazınca büyüyormuş.

Neyse.. Bu ara gene herşeyin üstüme yıkıldığı ciddi derecede hayat tarafından sorguya çekildiğim dönemlerden biriyim sanırım. Ne olduğunun önemi hiç olmadı. Ama aksilikler, tercih etmeler vs derken gene yoğun bir koşturmaca içinde buldum kendimi.. Devamlı koşturuyorum. Bir aşağı bir yukarı.. Birde hastalık eklenince iyice can sıkıntısı..

Geçen ay oturdum Lost’u tekrar baştan izledim. İnanılmazdı. Her duygu her anı aynen tekrar yaşadım. Bilgisayarımın başında oturmuş depresif hallerimde izlediğim anlar geldi aklıma.. Sıkıntılı gibi gelebilir ama değil.. O değilde okunamayacak derece kötü yazıyorum. Pekte umurmda değil ama biraz endişesini yaşıyorum. Eskiden böyle yazdığımda fazla kafa açıyorsun derlerdi ask, submit aracılığıyla.. Neyse ne derken fark ettim ki çok fazla neyse diyorum.

Tumblr! Sıraya koyamıyorum hiç bir şeyi!!! Gerginlik yaratıyor üstüme.. Gerginlikten dolayı hastalandım triplerine giriyorum. Hastalandım mı hastalanmadım mı onuda bilmiyorum.

Bilmiyorum.

MacBook’a yeni SSD almıştım. Tıkır tıkır çalışıyordu. Geçen haftalar bi başladı sisteme panic verdirmeye hala devam.. Çok üzüldüm bu duruma.. Şimdi HDD ye geçtim. SSD gibi hızlı değil.. Can sıkıcı başka bir durum.

Bir masaya ihtiyacım var. Aslında kendi evime ihtiyacım var.. Yeni işimle birlikte.. Kendimin dizayn edebileceğim. İçine girdiğimde kendimi iyi hissedeceğim. Eve gitmekten keyif alacağım. İçerisine yiyecekler, eşyalar ile doldurabileceğim aynı zamanda içinde vakit geçirecek zamana ihtiyacım var. Galiba cümleyi sikerttim. Ama geri dönüp okumak bile istemiyorum.

Aslında sayfalarca yazılabilir buraya.. Ama içimden birşeyler durduruyor. Bana diyor ki zamanı var.. Herşey zamanı gelince ortaya çıkacaktır. Öğrenci hazır olduğunda öğretmen onu bulacaktır.

Aslında bir mesajını mı bekliyorum yoksa verdiğin mesajlarımı anlamıyorum bilemiyorum. Aç gözlülüğün kurbanımıyım? Aç gözlümüyüm dersin? Daha iyisini aramak aç gözlülük mü? Daha fazlasini istemek aç gözlülük mü? Ama nasil başlarsan öyle gitmez mi hep.. O yüzden iyi bir başlangıç yapmak gerekmez mi? Haklısın belki en uzun merdivenler bile ilk basamakla başlar ama yıllardı o ilk basamakta oturuyormuşum gibi hissediyorum. Kendimi daha ilerisi için hazır hissediyorum. Ama en ufak bir tersliktede öz güvenimin tamamını yitiriyorum. Aslında öyle olup olmadığında bilmiyorum. Çözmeye kalktığımda çözüyorum da..

Neyse aslında içimdekileri biliyorsun. Huzur, Düzen, Mutluluk ve Sağlık istiyorum. Daha iyi dinlemeye çalışacağım. Sadece biraz aptallaştım. Aptala anlatır gibi söylemelisin bu aralar..

Herşey için teşekkür ederim. Şükürler olsun. Amin.

Hayatımın endişeyle geçen dönemlerine üzülüyorum.. 

Sanırım asırlardır sorulan ve cevaplanamyan sorulardan birisine felsefik bir bakış açısıyla bakarak cevap bulmaya çalışırken aklımı yitiricem..

Soru çok basit..

Neden yaşıyoruz?

Bak sakın öyle deriin kafalarda yazılmış bir şey gibi hissetme sadece basit bir soru.. Öyle bakkala gittin ve birşeyler alıyorsun aklından geçmiyor bile birisinin sana böyle bir soru soracağı.. ve bakkal sana Neden yaşıyoruz? diyor..

Sahiden böyle hazlardan filan sıralıcaksın.. Yani aklına bunlar gelicek. Sebep olarak bana söylemediğin, yazmadığın ama yazacağın, söyleyeceğin şeylerin geneli hazlarla dolu olacak yada ulaşmak isteyipte ulaşamadığın şeylerin listesi..

Şu arlar ne kadar çok ölen insan duyuyoruz, görüyoruz.

Kış geliyor depresyona giriyoruz. Dashboard’um depresyonun geldiğini söylüyor. Depresyon benim için kışın geldiğine dair tek işarettir.

Acaba eskiden de böylemiydi? İnsanlar kışın depresyona girerlermiydi? Yoksa biz yaşıya yaşıya kış aylarını kafamızda böyle mi ilişkilendirdik..

Kafam o kadar boş ki ve o kadar dolu ki..

Ama ne olcak ki hepsi gerçekleşse yada hiç biri gerçekleşmese?

Bi düşünsene.. yada boşver.. bir işe yaramıyor..

Bazen Mevlanaya bakıyorum. Şems’e kulak veriyorum. Düşüncelere dalıyorum. Sonra aklıma Trainspotting geliyor.. 

Galiba daha öncede başka bir yazının başlığında böyle attım..

Artık buralara yazmayı hiç mi hiç istemiyorum.. 

Burada ama bişeyler yazmıyor. 

Eskiden buralara herşeyi yazarken şimdi başladıklarımı bitirmiyor bitirdiklerimi göndermeden olduğu yerde bırakıyorum.

Aslında bir çok işe aynısını yapiyorum. Inceden bir yaşam tarzı mı edindim diye düşünceliyim. 

Ama bir şekilde yazmaya eskisi gibi geri dönemli bak tam şu dakika şunu düşündüm. Kim okuyucak ki? yahu daha önceden kimin okuyacağının endişesimi vardı. Kimseye yazıyordun gene öyle yazcaksın işte.. Ama bu sefer şunu biliyorum. Artık tumblr çevresinde küçük bir yaş kitlesi var yazdıklarım filan bilmiyorum.. Neyse tam silicekken yazdıklarım silmeden devam ettim. Çünki acaba şimdi okuyunca üzülüp darılıarmı filan diye düşündüm. Aslında orada vurgulamak istediğim onlar değil daha çok yaşıtlarımın olmayışıydı. 

Neyse bu böyle olsun gitsin. 

Ama annem galiba haklı birşeyler yaptı benden birşeyler bekledi ben hala onu yapmadım. Aslında hayatımda bir amaca ihtiyacım var gibi.. 

Amaçsız hayat gerçekten çok sıkıcı hazı bu öğlen sıcağında bir çok insan gibi iş yerine evimde soğuk kolamı yudumluyorken bu cümleleri yazıyorken bu anın değerini iyi bilmeliyim sanırım. Kendime bir site yapamadım bir türlü tumblr. 

10 yıldan fazla bu işi yapıyorum bir site kendime yapadım. Terzi kendi söküğünü hakikaten dikemiyormuş ama bunu dikerek başarabileceğimede eminim. Dur bakalım. diyorum ve o orda ebediyen devamı gelmiyor..

Dur bakalım yok kabaca başlamak lazım. Ama bu seferde nereden başlıyıcaksın nasıl gidicek. 

Bu arada galiba bana bir fotoğraf makinası gerek ya.. Hmm neyse du bakalım diyorum bak gene off buna asla bir çözüm bulamıyıcam galiba.. Herşeye neyse dur bakalım diyen bir beynim olduğunu fark ettim. Hep durduruyor.. Durmamak hareket etmek gerek..

Neyse.. Umarım kısa sürede düzelirim. Biraz daha çok yazar birşeyler paylaşırım. 
Mükemmeliyetçi ruhaniyet bunu maffediyorda olabilir.

Hmm biraz daha sesli düşüniyim bakalım neler çıkıcak. Yada bunu post ediyim. Şuan kafam bom boş kaldı.. Şuan nerden başlayacağımı düşünmeye başladım. Başlayıncada sıkılıcam hissi geldi ama öyle olmaması gerek..

Bana ilahi bir destek lazım.

Görüşürüz. 

Bu hayatta jestleri yapan, yapabilen bunu seven insanlar var tumblr. Bu bence çok önemli birşey.. Minik bir çocuk edasında kocaman ufak insanlar.. Düşüncesi bile tuhaf..

Şuan bir havaş otobüsünde sabiha gökçene doğru yol alıyorum. Seyahat moda geçtim anlıyıcağın, yada anlamasanda sorun yok.

One love feste gittim evet ama daha önemli detaylardan biri ise eski sevgiliyi gördüm. Hala minikti kocaman bir kadın beklerken.. Tatlılığı herşeyi yerindeydi. Daha tuhafı böyle şıp sevdi olamadım. Olmadım. O benim ilk aşık olduğum kadın, sarılırken titrediğimiz, adımı ondan duymayı en çok sevdiğim.. Tebessümle karşıladılık birbirimizi.. Bu görüşemediğimiz uzun süreçte kimbilir neler yaşadı oda benim gibi.. Belkide yaşamadı.. Sormadım doyasıya yaşadım anı vıcık şıpsevdi aşktan çok samimi konuşmayı.. Belki sonra hiç özlemediğime üzülürüm ama şimdi öyle birşeyleri hiç hissetmedim.

Bunları yazarken arkadan iPod shuffleda bana anlamlı şarkılar çalıyor, geçmekte olduğumuz geçit vari yein parmaklıklarından sızan sunset üzerime çubuk çubuk akıyor.. Sakin’in dağıldığına üzülüyorum.(yaa yağmur yaaa, yağaaa aa-aaaa)
Hayat tuhaf tumblr..

Dün suede, cake, editors’u canlı kanlı dinledim. Herşey her zamanki sıradanlığında ilerlerken eve dönerken az yağmur yağdı.. Herkes bir yengeç gibi yuvasına kaçarken bende bir esnaf lokantasına gecip en kalorilisinden bir yemek ziyafeti çektikten hemen sonra kendimi nemli beyoğlu ara sokaklarında son ses müzikninleyerek ve söyleyerek geçerken buldum.. Konserde aldığım onlarca içki gecenin bir saati yemeğin üstüne beynimin kapısı çalıp inanılmaz bir keyif verdi.. Demiştim değil mi tumblr hayat bazen tuhaf.. Hemde çok tuhaf..

Neyse şimdi burada save for later diyorum. Sabiha gökçende post ederim. Görüşmek üzere..

Bazı zamanlar tam şuan olduğu gibi fena derece de birşeyler üretesim geliyor. Pianonun başına geçiyim diyorum.. Üşengeçlik hmmm derdirtiyor onu düşünürken hadi biraz yaratıcı bir kaç kod üret diyorum. Sonra birden sahi bir tasarım denemesi yapabilirim fenada olmaz diyorum. Tasarım denemesi için e o zaman renklerle biraz uğraşıyım derken.. Düşünmekten yorgun düşüyorum.

Sonra şuan olduğu gibi hepsinde cok az, ama hiç birine başlayamacak bir şekilde bu yazıyı yazıyor halde buluyorum. Daha önceleri Cancel cok yedi bu sefer Create Post olucak sanırım.

Uzunnnn süredir birşeyler yazmıyorum. Aslında yazılanlarada bakıyorum yaz mevsimi geldiğinden olsa gerek büyük bir çoğunluk bunalım döneminden çıktığı için yazma ilhamını kaybetmiş olsa gerek eskisi gibi yazmıyorlar. Tumblr dashboard’undan öyle keyif aldığım şeyler, yazılar geçmiyor. Birde biraz nesil sorunu yaşıyorum sanırım. Yaşıtlarımın altı Tumblrda baya bi eğlendikleri kesin. Eğlenmek iyidir. kandır. candır. aynen devam etsinler..

Hayatımda tuhaf gelişmeler var tumblr. bir ara oturup uzun uzun yazmak isterim. şimdi sadece şansa ihtiyacım olduğunu söylemek istiyorum. 

bir kaç birşey gerçekleşir/gerçekleşmez buralara not etmeyi denerim. Bazen yazmak bile gelmiyor içimden.. 

Eskiden herşeyi yazardım. Tumblr türkçe olunca gerçekten bir gaz kaçması oluştu bende.. 

Bir kaç kere yazmayı denedim yazıp yazıp sonra cancel butonuna bastım. Yazmaktan daha iyi geldi o yüzden yaptım. Deneyin bak çok uzun yazınızı adeta feda ediyormuşcasına basıyosunuz. Ama basmak için yazmayın o zaman duygusallığı kayboluyor. 

Neyse sırf birşeyler yazmıyorum ve bunu kırmak için birşeyler karalamayı düşündüm.

Şuan onu gerçekleştirmeye çabalıyorum. 

Umarım kısa sürede güzel haberlerle dönerim.
Bana şans dileyin!

=o)